Ο Άρης μετά τον Παναθηναϊκό νίκησε και τον Ολυμπιακό. Το Αλεξάνδρειο δεν πανηγυρίζει όπως παλιά, τις στιγμές, αλλά την αληθινή ελπίδα.
Τόσο όμορφα όπως το περιέγραψε ο περίφημος Παντελής Μπούτσκος στην τηλεοπτική μετάδοση του αγώνα… “Μιλάμε για την επιστροφή μίας ολόκληρης μπασκετικής κουλτούρας. Όχι σαν ανάμνηση του ένδοξου παρελθόντος, αλλά σαν μία ζωντανή υπόσχεση για κάτι καλό”.
Ποίημα!
Στις εξέδρες, κόσμος πολυποίκιλου ηλικιακού φάσματος να χοροπηδά, Οι παλιότεροι στο βωμό των θυσιών, πάνω στις οποίες χτίστηκε το “πάλι με χρόνια με καιρούς…”, οι νεότεροι στο όνομα της μύησης τους στις επιταγές μίας ιστορίας που ίδιοι δεν έζησαν, αλλά τη γράφουν από την αρχή.
Το Αλεξάνδρειο ήταν για δεκαετίες η μήτρα της ελπίδας. Ο κόσμος του Άρη ήταν το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο υψηλής αξίας.
Η νίκη από του Παναθηναϊκού θα μπορούσε για τους άπιστους, ή έστω τους δύσπιστους να ερμηνευτεί ως πυροτέχνημα.
Ο επακόλουθος, σημερινός (15/11) θρίαμβος επί του Ολυμπιακού, ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα του Σπανούλη και των παικτών του. Όχι στην κοινότητα του ελληνικού μπάσκετ, αλλά στην ίδια την οικογένεια, στους φιλάθλους και τους οπαδούς: “Τόσα χρόνια μας κρατούσατε εσείς, ήρθε η ώρα να σας απογειώσουμε εμείς”.
Το θρυλικό γήπεδο της Θεσσαλονίκης σηκώθηκε στο πόδι. Και ολόκληρη η πόλη μαζί.Ο Άρης και ο ΠΑΟΚ, ο ΠΑΟΚ και ο Άρης,Άτλαντες κανονικοί, υψώνουν το ελληνικό πρωτάθλημα στον ουρανό. Και παραπέρα. Αλλά δεν είναι ώρα για αυτή τη συζήτηση…
“Είναι πρωτόγνωρα τα συναισθήματα. Από το 1991 είχα να νιώσω έτσι” μου έγραψε ένας φίλος σε μία προσωπική συζήτηση στα social media.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Άρης πετυχαίνει μία μεγάλη νίκη στο πρωτάθλημα. Δύο μεγάλες, επί των αιωνίων, είχε να κάνει από τη σεζόν 1998-99.
Τότε, τα πρόσφατα και τα παλαιότερα χρόνια, οι κίτρινοι πανηγύριζαν για μία σταγόνα νοσταλγίας, που επιβεβαίωνε την ιστορικότητα της φανέλας. Τις στιγμές μίας σκληρής επιβίωσης.
Φέτος, ο Άρης γιορτάζει τα αληθινά όνειρα. Και την ελπίδα.
Αν οι αιώνιοι τον υποτιμήσουν, θα το πληρώσουν ακριβά. Όχι τώρα… Και στο μέλλον. Ο Άρης δεν νικά επειδή βρίσκει τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό εξουθενωμένους και ταλαιπωρημένος (έστω κι αν ήταν, ειδικά οι ερυθρόλευκοι). Νικά γιατί παρουσιάζεται καλύτερος. Γιατί το ρόστερ που έχει χτίσει ο Βασίλης Σπανούλης κατ εικόνα και ομοίωση του δικού του χαρακτήρα, του δίνει τέτοιες δυνατότητες σε μία από τις πιο αποθεωτικές εκφράσεις του 2 way παιχνιδιού. Στην άμυνα σαρώνει, στην επίθεση “σκοτώνει”. Όπως το είπε και ο Kill Bill… “Εχουμε μία φτιάξει μία μοντέρνα ομάδα που μπορεί να παίξει και στα δύο μισά του γηπέδου”.
Η άμυνα με αλλαγές παραδοσιακά, προ Μοντέρο (και χωρίς Ντόρσεϊ) δημιουργεί προβλήματα στην επίθεση του Ολυμπιακού. Τη συγκεκριμένη φιλοσοφία, η ομάδα του Σπανούλη παίζει καλύτερα από πολλές, ίσως τις περισσότερες ομάδες της Ευρώπης. Έχει τα κατάλληλα υλικά, που αν τα αποσυνδέσουμε θα μείνουν: ¨Μεγάλα κορμιά και όμορφα μυαλά. Μυαλά που βάζουν προτεραιότητα το σύνολο, όχι το “εγώ”.
Για ακόμα μία φορά, μουτζαχεντίν σε αποστολή υψηλού πνευματικού και ηθικού φορτίου, αυτό της αυτοεπιβεβαίωσης, οι παίκτες του Άρη, κατανάλωσαν γαλόνια ενέργειας για να πιέσουν στην άμυνα δίχως να υπάρχει αύριο. Είναι αλήθεια ότι ο …μισερός λόγω τραυματισμών και απουσιών Ολυμπιακός, προερχόμενος από τον θρίαμβο επί του Ντουμπάϊ, δεν ήταν πολύ εύκολο να αντιδράσει.
Μετά το 47-43 του πρώτου ημιχρόνου, το οποίο εν πολλοί οι ερυθρόλευκοι του οφείλουν στην μαγική περίοδο που διανύει ο Εβάν Φουρνιέ και στο διεστραμμένο ταλέντο του Βεζένκοφ, στο Αλεξάνδρειο …έπιασε κατηφόρα. Η τρίτη περίοδος έληξε με 29-16 με τους παίκτες του Άρη, να αναπτύσσουν όλες αυτές τις αρετές που θα ήθελε να έχει οποιαδήποτε ομάδα της Ευρωλίγκας, ακόμα κι αυτές με τους υψηλότερους στόχους. Άλλωστε, τι λέμε… Δύο από αυτές αντιμετώπισαν οι κίτρινοι στη Θεσσαλονίκη τον τελευταίο μήνα. Τις νίκησε και τις δύο.
Είχαν ανεξάντλητη ενέργεια που κατάπιε γρήγορα τα στερνά αποθέματα από δαύτη των ερυθρόλευκων.
Η πίεση στους χειριστές ήταν εξαντλητική… Τα μαρκαρίσματα off ball απαιτούσαν υπερπροσπάθεια από τους παίκτες του Μπαρτζώκα να τα ξεφορτωθούν.
Οι περιστροφές, όταν αυτές χρειάζονταν, ήταν εκεί, τείχη φτιαγμένη από ατσάλι.
Η επικοινωνία σε άμυνα κι επίθεση σε ελίτ επίπεδο.
Με ενεργειακό έλλειμμα στο πρώτο μέρος και σχεδόν ανήμπορος στο δεύτερο, αιχμάλωτος σε αυτή τη μέγγενη (ο Μήτρου Λονγκ βγάζει τα συκώτια στους αντίπαλους χειριστές) ο Ολυμπιακός έκανε 19 λάθη, δίνοντας την ευκαιρία στην αγέλη του Σπανούλη να ξεχύνεται ξανά και ξανά στο ανοιχτό γήπεδα. Σαν ατάιστα σαρκοφάγα τετράποδα.
Και μπροστά, επιλογές… Πολλές επιλογές…
Πέντε παίκτες κινούνταν ταυτόχρονα απασχολώντας διαρκώς την άμυνα… Κάθε κίνηση γινόταν με τη μέγιστη ταχύτητα. Ο Κεμ Μπιρτς έστηνε σκριν λες και κάρφωνε μπετόν στο πάτωμα.
Ο Ντιμιτρίγιεβιτς με 19 πόντους και 6 ασίστ είδε όλα τα κενά και διάβασε όλα τα μειονεκτήματα των αντιπάλων που τους μάρκαραν. Και την ομαδικής άμυνας του Ολυμπιακού (6 ασίστ).
Ο Ρόμπινσον Ερλ, σαν να παίζει με ωτοασπίδες να είναι το απόλυτο αφεντικό των συναισθημάτων του, αφοσιωμένος σε έναν ηγετικό ρόλο που δεν καθορίζεται από τους πόντους που θα βάλει. Είχε 9, με 11 ριμπάουντ, αλλά η ωριμότητα/ψυχραιμία, που καλύπτει σαν πέπλο την ελεγχόμενη (πολλές και διακριτική)( αγριάδα του είναι το πρόσωπο του φετινού Άρη. Που παίζει με το συναίσθημα και την ενέργεια στα κόκκινα, αλλά με σύνεση και μυαλό. Ιδανικός συνδυασμός.
Και ο Μόργκαν να εμπνέει όλους τους υπόλοιπους για την πίστη που οφείλουν να του έχουν όταν εκτελεί.
Οι ερυθρόλευκοι έχουν όλες τις εξηγήσεις και τις δικαιολογίες του κόσμου. Χωρίς Μιλουτίνοφ, χωρίς αντικαταστάτη του Μοντέρο, χωρίς τον Τζόουνς, χωρίς τον Ντόρσεϊ, απέναντι σε μία πραγματικά σπουδαία ομάδα, λύγισαν.
Ο Χρήστος Πέππας εξήγησε στο τέλος του αγώνα ότι δεν έλλειψε ο τρίτος πόλος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο προσπάθησαν οι παίκτες του να τον δημιουργήσουν. Είναι αυτά τα ματς, που κόντρα σε πολύ καλές και τακτοποιημένες ομάδες, ο Ολυμπιακός χρειάζεται να επιστρατεύσει τον καλύτερο Bartzokas Ball εαυτό τους. Στο Αλεξάνδρειο δεν τον εμφάνισε. Έλειψε η ενέργεια και το καθαρό μυαλό. Συμβαίνει… Δεν είναι παράλογο με τόσα ανοιχτά ζητήματα. Όταν μάλιστα εκτελεί με 4/18 τρίποντα και παίρνει συνολικά 23 πόντους από όλους τους υπόλοιπους πλην Φουρνιέ -Βεζένκοφ, το έργο γίνεται σχεδόν αδύνατον.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα πάρει τις κατάλληλες αποφάσεις για το καλύτερο μέλλον της ομάδας του, χρόνος υπάρχει... Πλέον όμως, τόσο αυτός όσο και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ξέρουν καλά ότι το ελληνικό πρωτάθλημα πια, δεν είναι περίπατος... Κι αυτά είναι τα πιο όμορφα νέα για όλους μας.
ΑΘΛΗΜΑΤΑ